Όλα είναι διαφορετικά από τότε που προσπαθούσα και έγραφα κάποιες σκέψεις…
Όλα έχουν αλλάξει όπως αλλάξαμε και εμείς!
Δεν θα πω καλύτερα έτσι, διότι δεν το θελήσαμε εμείς…..
Στην εκπνοή αυτού του χρόνου…
Αυτός ο χρόνος σε λίγο τελειώνει, έφερε χαρά και λύπη.
Νομίσαμε ότι μας ξεγελά αλλά εμείς ξεγελαστήκαμε
με τους εαυτούς μας.
Αγαπήσαμε, ξετρελαθήκαμε.
Πικραθήκαμε και ανησυχούμε.
Οραματιστήκαμε άραγε τίποτα μέσα σε αυτή την
πλημμύρα των πληροφοριών;
Λυτρωθήκαμε από όσα κουβαλούσαμε;
Ώρα για απολογισμό λοιπόν…
Κάποτε σαν όνειρο
Κάποτε σαν όνειρο κάποτε σαν κύκλος, η ζωή μας, κυλά και τη ροή της παρατηρούμε, την κατευθύνουμε.
Κάποτε όλα αλλάζουν και ορίζουν τα γεγονότα τη ζωή μας.
Είναι στιγμές και λεπτά που περνούν τόσο γρήγορα και άλλες που φαντάζουν αιώνες.
Εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να δώσουμε τη δική μας πινελιά στον “πίνακα”.
Ό,τι κι αν σκεφτώ
♥Όλα μοιάζουν σαν το όνειρο να πέρνει σάρκα και οστά.
Είναι η καθημερινότητα που άλλαξε αλλά δεν είναι μονότονη;
Είναι ο τρόπος ζωής που κάθε μέρα δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί;
Ποιος να το ξέρει άλλωστε!
♥Χρησιμοποιώ το πιο ουσιαστικό και συνεχίζω.
Δεν αναλώνομαι στο ίσως αυτό ίσως εκείνο.
Όλα είναι ένα παρόν με σημαινόμενα του παρελθόντος.
Χειμωνιάζει
Τελικά όταν ο καιρός αλλάζει, αλλάζει και η διάθεση.
Ξύπνησα το πρωί με μια συννεφιά αλλά δεν μας πήρε από κάτω.
Εξάλλου με περίμενε μια νέα “τάξη” μια καινούρια τάξη πραγμάτων…
Ξαναρχίζουμε δυναμικά – Πάλη αντιθέσεων
Πέρασε αρκετός καιρός μα είναι σαν χτες.
Όλα οργανώνονται, σχηματοποιούνται, περιχαρακώνονται.
Λύτρωση η επίτευξη των στόχων.
Υπάρχει άραγε ένα παρόν με ελεύθερη βούληση χωρίς παράλογα πρέπει;
Δευτέρα το ρολόι θα σημάνει νέα αρχή.
Όλη η δουλειά σε ένα χαρτί.
Υπάρχουν στιγμές μοναδικής χαράς.
Λάμψεις της σκέψης από το πουθενά.
Είναι πολλά, πολλά τα θέλω και λίγα τελικά ζητώ.
Ίσως αυτό είναι που αξίζει…
Αυτοσυγκράτηση και αυτονομία.
Αντιφατικά όλα αλλά ουσιαστικά
Φλεβάρης
Φαινεται ότι το κρύο καλά κρατεί.
Λίγο ακόμα αντέχουμε.
Ευχάριστο το νεράκι στη γη
βρέχει και γεμίζει ήχους η ζωή μας, μυρωδιές.
Άρχισε να δείχνει το ουράνιο τόξο
ρίγες των επτά χρωμάτων.
Ήταν χτες που είπα σ΄αγαπώ στην όψη του.
Σήμερα ακόμα το νιώθω να με γεμίζει με χρώματα…
Γιατί γράφουμε ποιήματα;
Γιατί άραγε γράφουμε, για τί προβληματιζόμαστε, για τί μέσα από τις λέξεις προσπαθούμε να διοχετεύσουμε όσα μας βασανίζουν; Είναι μια αέναη προσπάθεια να βγει η αγωνία μας για το χθες το σήμερα το αύριο; Τι από όλα αυτά;
Διαβάζω αυτές τις μέρες και πάλι ιστορία της λογοτεχνίας προσπαθώντας να βρω απαντήσεις όχι τόσο στο γιατί γράφουμε αλλά και στο αν τα όσα γράφει κανείς τα γράφει για να πει κάτι στους υπόλοιπους ή για να ησυχάσει τη σκέψη του όταν τη νιώθει να κατακεραυνώνεται από σκέψεις.
Η ελληνική ποίηση πέρασε σίγουρα από πολλές συμπληγάδες μέχρι να φτάσει στη σημερινή της μορφή και είδος. Επηρρεασμέοι οι ποιητές μας από τα ρεύματα της εκάστοτε εποχής προσπαθησαν να δουν την εποχή τους μέσα από αυτό το όργανο (της ποίησης) που βέβαια άλλοτε κρυπτογραφημένα και άλλοτε φανερά τουσ βοηθούσε να “ηρεμήσουν” το ανήσυχο πνεύμα τους.
Και είχαμε και έχουμε λαμπρά ονόματα (Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Εμπειρίκος) τα οποία πιστοποιούν ότι και στην Ελλάδα η ποιητική πνοή υπάρχει μόνο που μερικοί νέοι στην εποχή μας φοβούνται να πουν ότι τους αρέσει να γράφουν. Είναι τρελό διότι υπάρχει μέσα μας. Αλλά και αυτό το τελευταίο είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα.
Χαίρομαι πάντως που τώρα βλέπω αρκετούς και μέσα σε αυτούς και μένα που γράφουν στα μπλόγκς. Είναι και αυτό ποίηση; Είναι μια ανάγκη, μια διαμαρτυρία στα όσα ζούμε; Και αυτό ένα ερώτημα….
Τι λέτε;
Στιγμές
Στεχοχωριέσαι πλέον για τα μικρά τα καθημερινά τα ασήμαντα;
Τιμωρείς τον αεαυτό σου για τα λάθη των άλλων που μπορεί να επηρρεάσουν το δικό σου παρόν;
Γοητεύεσαι από ένα χάδι μικρό, ασυνείδητο, αλλά το πιο ουσιαστικό;
Μεγαλώνει και μεγαλώνεις, ωριμάζεις και εσύ;
Ελπιδοφόρα πάντα η εικόνα του να σου χαμογελά και να θέλει να σου πει;
Στιγμές είναι όλα ή τροφή στη μεγλαγχολία του χρόνου;
Και όλα αλλάζουν
Και περνούν οι μέρες και το βλέπεις να μεγαλώνει
και είναι γλυκιά η αίσθηση σαν το μελίσσι την άνοιξη.
Και φεύγεις αλλά δεν απομακρύνεσαι ποτέ…
Και τρέχεις, τρέχει και ο χρόνος και κυλά η ζωή
και το ονειράκι γυρνά να σε δει και γελάει.
και ξυπνάς και πάλι ονειρεύεσαι τη νιότη του,
την πορεία του, τη ζωή του.
Και είσαι τις νύχτες πάντα εκεί στην ανάσα του
και η ανάσα του γλυκιά σαν τη χαρά που νιώθεις
όταν το στήθος σου αρπάζει για να το πιεί.
Και ήταν η στιγμή ναι εκείνη η στιγμή που το είδες
για πρώτη φορά και σαν να χαμογελούσε μέσα στο πρώτο κλάμα.
Κλάμα ζωής!
