Ό,τι κι αν σκεφτώ

♥Όλα μοιάζουν σαν το όνειρο να πέρνει σάρκα και οστά.

Είναι  η καθημερινότητα που άλλαξε αλλά δεν είναι μονότονη;

Είναι ο τρόπος ζωής που κάθε μέρα δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί;

Ποιος να το ξέρει άλλωστε!

♥Χρησιμοποιώ το πιο ουσιαστικό και συνεχίζω.

Δεν αναλώνομαι στο ίσως αυτό ίσως εκείνο.

Όλα είναι ένα παρόν με σημαινόμενα του παρελθόντος.

Χειμωνιάζει

Τελικά όταν ο καιρός αλλάζει, αλλάζει και η διάθεση.

Ξύπνησα το πρωί με μια συννεφιά αλλά δεν μας πήρε από κάτω.

Εξάλλου με περίμενε μια νέα “τάξη” μια καινούρια τάξη πραγμάτων…

Ξαναρχίζουμε δυναμικά – Πάλη αντιθέσεων

Πέρασε αρκετός καιρός μα είναι σαν χτες.
Όλα οργανώνονται, σχηματοποιούνται, περιχαρακώνονται.
Λύτρωση η επίτευξη των στόχων.
Υπάρχει άραγε ένα παρόν με ελεύθερη βούληση χωρίς παράλογα πρέπει;

Δευτέρα το ρολόι θα σημάνει νέα αρχή.
Όλη η δουλειά σε ένα χαρτί.
Υπάρχουν στιγμές μοναδικής χαράς.
Λάμψεις της σκέψης από το πουθενά.
Είναι πολλά,  πολλά τα θέλω και λίγα τελικά ζητώ.
Ίσως αυτό είναι που αξίζει…
Αυτοσυγκράτηση και αυτονομία.

Αντιφατικά όλα αλλά ουσιαστικά

Φλεβάρης

Φαινεται ότι το κρύο καλά κρατεί.

Λίγο ακόμα αντέχουμε.

Ευχάριστο το νεράκι στη γη

βρέχει και γεμίζει ήχους η ζωή μας,  μυρωδιές.

Άρχισε να δείχνει το ουράνιο τόξο

ρίγες των επτά χρωμάτων.

Ήταν χτες που είπα σ΄αγαπώ στην όψη του.

Σήμερα ακόμα το νιώθω να με γεμίζει με χρώματα…

Γιατί γράφουμε ποιήματα;

Γιατί άραγε γράφουμε, για τί προβληματιζόμαστε, για τί μέσα από τις λέξεις προσπαθούμε να διοχετεύσουμε όσα μας βασανίζουν;  Είναι μια αέναη προσπάθεια να βγει η αγωνία μας για το χθες το σήμερα το αύριο; Τι από όλα αυτά;

Διαβάζω αυτές τις μέρες και πάλι ιστορία της λογοτεχνίας προσπαθώντας να βρω απαντήσεις όχι τόσο στο γιατί γράφουμε αλλά και στο  αν τα όσα γράφει κανείς τα γράφει για να πει κάτι στους υπόλοιπους ή για να ησυχάσει τη σκέψη του όταν τη νιώθει να κατακεραυνώνεται από σκέψεις.

Η ελληνική ποίηση πέρασε  σίγουρα από πολλές συμπληγάδες μέχρι να φτάσει στη σημερινή της μορφή και είδος.  Επηρρεασμέοι οι ποιητές  μας από τα ρεύματα της εκάστοτε εποχής προσπαθησαν να δουν την εποχή τους μέσα από αυτό το όργανο (της ποίησης) που βέβαια άλλοτε κρυπτογραφημένα και άλλοτε φανερά τουσ βοηθούσε να “ηρεμήσουν” το ανήσυχο πνεύμα τους.

Και είχαμε και έχουμε λαμπρά ονόματα (Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Εμπειρίκος) τα οποία πιστοποιούν ότι και στην Ελλάδα η ποιητική πνοή υπάρχει μόνο που μερικοί νέοι στην εποχή μας φοβούνται να πουν ότι τους αρέσει να γράφουν. Είναι τρελό διότι υπάρχει μέσα μας. Αλλά και αυτό το τελευταίο είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα.

Χαίρομαι πάντως που τώρα βλέπω αρκετούς και μέσα σε αυτούς και μένα που γράφουν στα μπλόγκς. Είναι και αυτό ποίηση; Είναι μια ανάγκη, μια διαμαρτυρία στα όσα ζούμε; Και αυτό ένα ερώτημα….

Τι λέτε;

Στιγμές

Στεχοχωριέσαι πλέον για τα μικρά τα καθημερινά τα ασήμαντα;

Τιμωρείς τον αεαυτό σου για τα λάθη των άλλων που μπορεί να επηρρεάσουν το δικό σου παρόν;

Γοητεύεσαι από ένα χάδι μικρό, ασυνείδητο, αλλά το πιο ουσιαστικό;

Μεγαλώνει και μεγαλώνεις, ωριμάζεις και εσύ;

Ελπιδοφόρα πάντα η εικόνα του να σου χαμογελά και να θέλει να σου πει;

Στιγμές είναι όλα ή τροφή στη μεγλαγχολία του χρόνου;

Και όλα αλλάζουν

Και περνούν οι μέρες και το βλέπεις να μεγαλώνει

και είναι γλυκιά η αίσθηση σαν το μελίσσι την άνοιξη.

Και φεύγεις αλλά δεν απομακρύνεσαι ποτέ…

Και τρέχεις, τρέχει και ο χρόνος και κυλά η ζωή

και το ονειράκι γυρνά να σε δει και γελάει.

και ξυπνάς και πάλι ονειρεύεσαι τη νιότη του,

την πορεία του, τη ζωή του.

Και είσαι τις νύχτες πάντα εκεί στην ανάσα του

και η ανάσα του γλυκιά σαν τη χαρά που νιώθεις

όταν το στήθος σου αρπάζει για να το πιεί.

Και ήταν η στιγμή ναι εκείνη η στιγμή που το είδες

για πρώτη φορά και σαν να χαμογελούσε μέσα στο πρώτο κλάμα.

Κλάμα ζωής!

Πέρασε κιόλας ένας μήνας

Σαν χτες φαντάζει η μέρα που πήγαμε στο μαιευτήριο για να γεννηθεί το ανθρωπάκι που έχει γεμίσει τη ζωή μας.

Είναι πράγματι ένας απίστευτος συνδυασμός από γελάκια και βλέμματα που σε αιχμαλωτίζουν. Πρόκειται για ένα μπομπιράκι που ξέρει να ζητάει ό,τι θέλει και να το διεκδικεί επίμονα (όπως πρέπει). Βέβαια αν αυτές οι απαιτήσεις είναι βραδινές μας ακούει όλη η πολυκατοικία:)

Πριν ένα μήνα αν μου έλεγαν ότι θα υπάρχει χρόνος να κοιμάμαι έστω και λίγο μετά από κάποιες μέρες μου φαινόταν παραμύθι. Κι όμως τελικά όλα βρίσκουν το δρόμο τους.

Μπορεί να ήταν δύσκολος αυτός ο μήνας αλλά μου έμαθε τόσα πολλά και με γέμισε τόσο πολύ που πιστεύω ότι είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί και πράγματι θα το έκανα πιο πριν αν ήξερα πόσο πολύ σε γεμίζει ένα παιδί και ιδιαίτερα με τον άνθρωπο που αγαπάς.

Σε κάποιο άλλο διάλειμμα από τις γλυκές “απαιτήσεις” του μπεμπάκου θα τα ξαναπούμε.

Φιλιά σε όλους.

Τη φωτογραφία αυτή την τράβηξα στις περσινές διακοπές στην Κέρκυρα. Συγκεκριμένα είναι στην Παλαιοκαστρίτσα από ψηλά.

Μεγαλώνοντας την κάθε μέρα

Κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό

Κάθε μέρα και ένα γελάκι, μια κίνηση νέα, ένα νέο βλέμμα.

Κάθε στιγμή και και ένα νέο όνειρο

Κάθε στιγμή και το αύριο φαντάζει μακρινό.

Κάθε στιγμή και όλο το σύμπαν συνωμοτεί για μια αγκαλιά.

Όλα μετρώντας στιγμές και ομορφαίνοντας τη μέρα!

Η ανατολή “μητέρα”

Πριν κάποιες μέρες συνέβη κάτι υπέροχο. Είναι οι στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη σου και σε συμαδεύουν για πάντα.

Πριν το ρολόι δείξει μία το μεσημέρι το περασμένο Σάββατο, γεννήθηκε το αγγελούδι μας. Ο μικρός που  έχει εδώ και λίγες μέρες αλλάξει τη ζωή μας.

Τις στιγμές ευτυχίας τελικά δεν μπορείς να τις περιγράψεις, τις νιώθεις, τις αισθάνεσαι και συγκινείσαι κάθε φορά που τις θυμάσαι.

Φιλιά σε όλους

Ευχαριστώ για τις ευχές.