Γιατί γράφουμε ποιήματα;

Γιατί άραγε γράφουμε, για τί προβληματιζόμαστε, για τί μέσα από τις λέξεις προσπαθούμε να διοχετεύσουμε όσα μας βασανίζουν;  Είναι μια αέναη προσπάθεια να βγει η αγωνία μας για το χθες το σήμερα το αύριο; Τι από όλα αυτά;

Διαβάζω αυτές τις μέρες και πάλι ιστορία της λογοτεχνίας προσπαθώντας να βρω απαντήσεις όχι τόσο στο γιατί γράφουμε αλλά και στο  αν τα όσα γράφει κανείς τα γράφει για να πει κάτι στους υπόλοιπους ή για να ησυχάσει τη σκέψη του όταν τη νιώθει να κατακεραυνώνεται από σκέψεις.

Η ελληνική ποίηση πέρασε  σίγουρα από πολλές συμπληγάδες μέχρι να φτάσει στη σημερινή της μορφή και είδος.  Επηρρεασμέοι οι ποιητές  μας από τα ρεύματα της εκάστοτε εποχής προσπαθησαν να δουν την εποχή τους μέσα από αυτό το όργανο (της ποίησης) που βέβαια άλλοτε κρυπτογραφημένα και άλλοτε φανερά τουσ βοηθούσε να “ηρεμήσουν” το ανήσυχο πνεύμα τους.

Και είχαμε και έχουμε λαμπρά ονόματα (Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Εμπειρίκος) τα οποία πιστοποιούν ότι και στην Ελλάδα η ποιητική πνοή υπάρχει μόνο που μερικοί νέοι στην εποχή μας φοβούνται να πουν ότι τους αρέσει να γράφουν. Είναι τρελό διότι υπάρχει μέσα μας. Αλλά και αυτό το τελευταίο είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα.

Χαίρομαι πάντως που τώρα βλέπω αρκετούς και μέσα σε αυτούς και μένα που γράφουν στα μπλόγκς. Είναι και αυτό ποίηση; Είναι μια ανάγκη, μια διαμαρτυρία στα όσα ζούμε; Και αυτό ένα ερώτημα….

Τι λέτε;

Στιγμές

Στεχοχωριέσαι πλέον για τα μικρά τα καθημερινά τα ασήμαντα;

Τιμωρείς τον αεαυτό σου για τα λάθη των άλλων που μπορεί να επηρρεάσουν το δικό σου παρόν;

Γοητεύεσαι από ένα χάδι μικρό, ασυνείδητο, αλλά το πιο ουσιαστικό;

Μεγαλώνει και μεγαλώνεις, ωριμάζεις και εσύ;

Ελπιδοφόρα πάντα η εικόνα του να σου χαμογελά και να θέλει να σου πει;

Στιγμές είναι όλα ή τροφή στη μεγλαγχολία του χρόνου;

Και όλα αλλάζουν

Και περνούν οι μέρες και το βλέπεις να μεγαλώνει

και είναι γλυκιά η αίσθηση σαν το μελίσσι την άνοιξη.

Και φεύγεις αλλά δεν απομακρύνεσαι ποτέ…

Και τρέχεις, τρέχει και ο χρόνος και κυλά η ζωή

και το ονειράκι γυρνά να σε δει και γελάει.

και ξυπνάς και πάλι ονειρεύεσαι τη νιότη του,

την πορεία του, τη ζωή του.

Και είσαι τις νύχτες πάντα εκεί στην ανάσα του

και η ανάσα του γλυκιά σαν τη χαρά που νιώθεις

όταν το στήθος σου αρπάζει για να το πιεί.

Και ήταν η στιγμή ναι εκείνη η στιγμή που το είδες

για πρώτη φορά και σαν να χαμογελούσε μέσα στο πρώτο κλάμα.

Κλάμα ζωής!

Πέρασε κιόλας ένας μήνας

Σαν χτες φαντάζει η μέρα που πήγαμε στο μαιευτήριο για να γεννηθεί το ανθρωπάκι που έχει γεμίσει τη ζωή μας.

Είναι πράγματι ένας απίστευτος συνδυασμός από γελάκια και βλέμματα που σε αιχμαλωτίζουν. Πρόκειται για ένα μπομπιράκι που ξέρει να ζητάει ό,τι θέλει και να το διεκδικεί επίμονα (όπως πρέπει). Βέβαια αν αυτές οι απαιτήσεις είναι βραδινές μας ακούει όλη η πολυκατοικία:)

Πριν ένα μήνα αν μου έλεγαν ότι θα υπάρχει χρόνος να κοιμάμαι έστω και λίγο μετά από κάποιες μέρες μου φαινόταν παραμύθι. Κι όμως τελικά όλα βρίσκουν το δρόμο τους.

Μπορεί να ήταν δύσκολος αυτός ο μήνας αλλά μου έμαθε τόσα πολλά και με γέμισε τόσο πολύ που πιστεύω ότι είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί και πράγματι θα το έκανα πιο πριν αν ήξερα πόσο πολύ σε γεμίζει ένα παιδί και ιδιαίτερα με τον άνθρωπο που αγαπάς.

Σε κάποιο άλλο διάλειμμα από τις γλυκές “απαιτήσεις” του μπεμπάκου θα τα ξαναπούμε.

Φιλιά σε όλους.

Τη φωτογραφία αυτή την τράβηξα στις περσινές διακοπές στην Κέρκυρα. Συγκεκριμένα είναι στην Παλαιοκαστρίτσα από ψηλά.

Μεγαλώνοντας την κάθε μέρα

Κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό

Κάθε μέρα και ένα γελάκι, μια κίνηση νέα, ένα νέο βλέμμα.

Κάθε στιγμή και και ένα νέο όνειρο

Κάθε στιγμή και το αύριο φαντάζει μακρινό.

Κάθε στιγμή και όλο το σύμπαν συνωμοτεί για μια αγκαλιά.

Όλα μετρώντας στιγμές και ομορφαίνοντας τη μέρα!

Η ανατολή “μητέρα”

Πριν κάποιες μέρες συνέβη κάτι υπέροχο. Είναι οι στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη σου και σε συμαδεύουν για πάντα.

Πριν το ρολόι δείξει μία το μεσημέρι το περασμένο Σάββατο, γεννήθηκε το αγγελούδι μας. Ο μικρός που  έχει εδώ και λίγες μέρες αλλάξει τη ζωή μας.

Τις στιγμές ευτυχίας τελικά δεν μπορείς να τις περιγράψεις, τις νιώθεις, τις αισθάνεσαι και συγκινείσαι κάθε φορά που τις θυμάσαι.

Φιλιά σε όλους

Ευχαριστώ για τις ευχές.

Μετρώντας τις μέρες

Είναι κάποιες στιγμές που ο χρόνος φαντάζει να σταματά, να περιμένει.

Είναι κάποιες στιγμές που όλα κινούνται χωρίς να τα κατανοείς αλλά να περιμένεις.

Είναι κάποιες στιγμές που γίνονται πράγματα σημαντικά, ασύλληπτα, απρόσμενα.

Είναι κάποιες στιγμές που ό, τι και αν συμβαίνει αναμένεις την ευτυχία να ‘ρθει…

Ξεχνάς οτιδήποτε μικρό, ασήμαντο.

Ξεχνάς όλα όσα σε ταλαιπωρούσαν και τότε ήταν σημαντικά.

Ξεχνάς τον ίδιο σου τον εαυτό και προετοιμάζεσαι να τα δώσεις όλα σε κάποιον άλλο.

Ξεχνάς αλλά δεν ξεχνιέσαι ποτέ!

Θυμάσαι και θα θυμάσαι ίσως για μια ζωή τις στιγμές που θα ζήσεις σε λίγες μέρες.

Χαλαρώνεις γιατί και εσύ και αυτό το έχετε πραγματικά ανάγκη…

Οι φωτογραφίες είναι από το Τολέδο της Ισπανίας. Έτσι για να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν όμορφα μέρη ανά τον κόσμο που αξίζει πάντα να τα επισκεφτούμε.

Δια χειρός Ανατολής

Ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της Ζαφοράς, η δική μου εκδοχή…

Με τη σειρά μου καλώ το ανεμολόγιο και την Άννα.

Για το autographcollectors.blogspot.com

Χαρμόσυνη Έλευση

Ελευθερία σε έναν κόσμο άγνωστο μέχρι τώρα αλλά αναγκαίο για τη ζωή.

Λύση ενός δεσμού που αν και θα λυθεί, θα υπάρχει για πάντα.

Ερχομός σε λίγες μέρες στον κόσμο του πραγματικού του μη άυλου.

Υλοποίηση μιας ευτυχίας διάφορης σε όλα της, από τις προηγούμενες.

Σε σένα που κινείσαι και αόρατος μοιάζεις, και όμως, με ακούς.

Η υπομονή και η εγκαρτέρηση, για τους τρεις μας, το μόνο που υπάρχει αυτή την ώρα.

Άνοιξη και ομορφιές

Ήρθε η στιγμή να λουλουδιάσει η φύση και να μπορούμε να μυρίσουμε όλα αυτά τα αγαπημένα μας άνθη. Ιδού μια γαρδενίτσα έτσι για τη μυρωδιά αφιερωμένη!

Και βέβαια ένα τριαντάφυλλο εκατοντάφυλλο. Αλήθεια τι αντιφατικό αυτό…

Ας χαρούμε όλοι αυτή τη γιορτή της φύσης γιατί το καλοκαίρι αν είναι έτσι όπως ήταν το προηγούμενο έχει μόνο καύσωνες. Η άνοιξη είναι η καλύτερη εποχή.