Η οικοδέσποινα
Τι μπορεί να πει κανείς για τον εαυτό του….
Είμαι ένας άνθρωπος που από μικρή μου άρεσε να προσφέρω και να λαμβάνω γνώση παντιοτρόπως.
Η ζωή το έφερε να δουλεύω ως δασκάλα σε δημόσια σχολεία κάτι πολύ θετικό.
Μου αρέσει η μουσική, η ποίηση, το θέατρο.
Λατρεύω την ενασχόληση με νέα αντικείμενα και οι εναλλαγές.
Είμαι από τους ανθρώπους που προβληματίζονται αλλά δεν απογοητεύονται.
Πάντα αισιόδοξοι μοιραίοι και ωραίοι.
7 σχόλια »
Γράψτε ένα σχόλιο
-
-
Πρόσφατα σχόλια
anatolh στο Χειμωνιάζει roadartist στο Χειμωνιάζει Natassa στο Φλεβάρης zafora στο Φλεβάρης anatolh στο Γιατί γράφουμε ποιήματα;
Blogroll
- Adonios G. K.
- deProfundis
- Emperistatomenos’ Weblog
- Get a life
- Ioulios’s Weblog
- Αναγεννημένη
- Ανεμολόγιο
- Βασιλική
- Γ ρ η γ ό ρ η ς
- Ζαφορά
- Η Βιολόγα
- Η Καθημερινή Σκηνή
- Η Χώρα του Ονείρου
- Ημερολογιο Ζωης
- Καλόν αέρα στα όνειρα σας
- Νεραϊδόκοσμος.gr
- Οι Μποεμ
- Πυγμαλίων
- Σταγόνες Καρδιάς
- Σταγόνες από Μελάνι
- Το Μανιτάρι του Βουνού
- Το Πορφυρό Μπλογκ
- Ψυχολογειν
- μπαμπακας
- J’ai un trou dans ma tete… c’est bien!
- M00nchild
- mpampakis
- roadartist
- skiagmata
- WordPress.com
- WordPress.org
- X-PSILIKATZOY
Πάντα αισιόδοξοι….αυτές οι λεξούλες μου φέρανε μερικές σκέψεις μικρές η τεράστιες, σκέψεις που χωράνε και περνάνε αστραπιαία μέσα από το μυαλό, και σκέψεις που σε πλακώνουν και δε σ αφήνουν ούτε αναπνοή να πάρεις. Μόνο να τελειώσεις να τελειώσεις να ζεις, να τελειώσεις να ελπίζεις να τελειώσεις να προσπαθείς, να τελειώσεις να αγαπάς όποιους και ότι αγαπάς και να αναρωτιέσαι: μα όλα στραβά τα κάνω; όλα μα όλα; και με τις πιθανότητες δεν βγαίνει, και όμως, ΟΛΑ μα ΟΛΑ! Να προσπαθείς να τα διορθώσεις ριζικά, κι αυτό στραβά. ¨Ενα χαπάκι λειψό, και μια λαχτάρα να δώσεις ένα τελευταίο φιλί, ν ακουμπίσεις τα μαγουλάκια των παιδιών σου να νοιώσεις τη μυρουδιά τους για να σε συντροφεύει εκεί που κίνησες να πας. Ούτε κι αυτό, γιατί το φιλί το θυμήθηκαν και το λειψό το χαπάκι ήταν κρίσιμο. Και γίνεσαι και μια χαρά θύτης! Και μετά αρχίζεις και στηρίζεσαι σ ότι κατά καιρούς έχεις υπογραμμίσει. Και φιλάς τις Θερμοπύλες σου προσμένοντας τον Εφιάλτη ψιθυρίζοντας το πατερ ημών, τίποτα δεν πάει χαμένο (λες;), προσπάθησε να συγχωρήσης, who but the injured can forgive an injury, κουράγιο, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, ήθελες ελευθερία καλά να πάθεις, και τόλμη!!! ποιά εισαι εσύ, με τι προσόντα! Επειδή σιδέρωσες μερικά πολυκαταστήματα πουκάμισα, μαγείρεψες στάνες από αρνιά κι έπλυνες αγρούς από ραδίκια! Επειδή διάβασες δέκα κολοφυλάδες και πήρες ένα πτυχίο, άντε κι ένα ντοκτορά! Επειδή αγωνίστηκες ότι κάνεις να το κάνεις όσο πιο καλά μπορούσες; Επειδή πίστεψες ότι οι άνθρωποι έχουν αισθήματα και αξίες; Επειδή πίστεψες ότι σ αυτή τη ζωή είναι ωραίο να προσφέρεις σ όποιον μπορείς, ότι μπορείς; Επειδή πίστεψες ότι ότι πρέπει να λες την αλήθεια για να βοηθάς και τους άλλους ανθρώπους να βλέπουν: Επειδή πίστεψες ότι μπορείς να κρατάς τις αρχές σου: Ποια είσαι εσύ: Μια γυναίκα απλά. Που ξύπνησε μια μέρα και κατάλαβε ότι από εκεί που νόμιζες ότι βρισκόσουν δεν είχες περάσει ποτέ στη ζωή σου. ¨Οτι αυτό που νόμιζες ότι ήταν η ζωή σου ήταν ένας θάλαμος αναμονής. ¨Οτι ο άνθρωπος που είχες χρόνια τώρα δίπλα σου το θεωρούσε φυσιολογικό η επιτυχία να συνοδεύεται και από μια δεύτερη ζωή (μια γκόμενα με λίγα λόγια). Ότι οι άνθρωποι που είχες φίλους πίστευαν ότι μια σωστή και αξιοπρεπής σύζυγος πρέπει να σιωπά, να μη δίνει σημασία σ αυτό το παραπτωματάκι-σε λάτρεψα! άλλωστε. Ότι μπορεί να σε συναντήσουν στο δρόμο αυτοί που σε λάτρευαν και να σου γυρίσουνε την πλάτη, γιατί δεν ήταν αυτή συμπεριφορά κυρίας-τι θα πει αυτό; Ότι όλοι σήκωσαν λίθους για λιθοβολισμό επειδή είπες ότι είναι θέμα αξιοπρέπειας; Τι είναι αυτό; Αξιοπρέπεια είναι να μη μένει μια γυναίκα μόνη, έστω κι αν περνάει μέσα στο σπίτι τα πάνδηνα. Έστω κι αν μερικές φορές μόνο μια μπούργκα μπορεί να κρύψει τα σημάδια και τις μελανιές-τι θύτης!!- Υπάρχει άραγε μπούργκα ψυχής; να μπορεί να κρύψει τις μελανιές της ψυχής από τα λόγια, τα βαριά τα βάρβαρα που πληγώνουν και ξεριζώνουν ψυχές; Άραγε με τι μπορούν να κρυφτούν οι ψυχές; Ποτό; πόσο; ένα μπουκάλι; δύο, πέντε; και μετά στο αυτοκίνητο για το Βόλο την Αθήνα τον διάολο, όπου ξημερώσει! Αυτή η άτιμη η πόλη όμως!! Παντού σ ακολουθεί!!!
Κι άντε πάλι απ την αρχή. Μαζεύεις τα κομμάτια σου και ψάχνεσαι να στηθείς. Σαν το Jenga ένα πράγμα, κομμάτι κομμάτι με φόβο μήπως κάτι αν λείψει, ξαναχυθείς στο πάτωμα. Και παίρνεις δεκανίκια, τηλεφωνήματα , to communicate is our passion and our despair, τεράστιοι λογαριασμοί και χάρτινα τα δεκανίκια. Και λες, το παίρνω πάλι από την αρχή. Δεν ελπίζω τίποτε, δεν προσμένω τίποτε, ειμαι λεύτερη!. Και ένα τόνο πιο πάνω, στο σοβαρό δεν μας βγαίνει, λίγο πιο γελαστό, προς το ηλίθιο να πουμε. Πόσο καιρό μπορείς να κάνεις τον παλιάτσο; Γελάς και πείθεις πως ότι έγινε έγινε. Τι έγινε άλλωστε που ξαφνικά βρέθηκες χωρίς ζωή, που ξαφνικά δεν ξέρεις ποια είσαι, που πας. Και γραπώνεσαι από που; αφού το έμαθες το ποίημα, μόνο από τον εαυτό σου μπορείς. Πως, με ποιο τρόπο;αφού έχεις ήδη προβλήματα ταυτότητας, επιβίωσης, οικογένειας, επαγγελματικά κοινωνικά, και είσαι και θύτης! Τι κάνεις;
Wow!!!!
που λένε και οι ιθαγενείς.
Όλα αυτά ως απάντηση στο “πάντα αισιόδοξοι μοιραίοι και ωραίοι”?
Εγώ προτιμώ εκείνη τη διαφήμιση με τα δύο γερόντια που λέει ο ένας στον άλλο: “Καλά κρασιά … ”
Ι.
Εγώ πιστεύω οτι πρέπει η κοπελίτσα στο πρώτο σχόλιο να φτιάξει δικό της μπλόγκ. Πολλοί τσαμπατζίδες βρε παιδιά. Και το παίζουν και διανοούμενοι. Βαρύ πολύ βαρύ.Μην είναι ο Μακης πουθενά κρυμένος; Καλό Σαββατοκύριακο!
@ Ευχαριστώ πολύ για το μακροσκελές σχόλιο, όπως λέει και ο Μ. Σκοτ Πεκ στο διάσημο πλέον έργο του “ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος”, η ζωή είναι δύσκολη.
Καλώς ήρθες.
@ikd
Καλά τα κρασάκια αρκεί να είναι γαλλικά και πιο συγκεκριμένα μπορντολέζικα.
Καλά να περνάς.
@Anna
Ο καθένας όπως μπορεί, πρέπει να εκφράζεται.
Τον Μάκη τον βρήκε άλλος:)
Φιλιά
Οι σταγόνες που είναι της καρδιάς, πάντα καλοδεχούμενες… σαν τις νυφάδες του χιονιού.
Οι σταγόνες του νου χωρίς καρδιά παγωμένες σαν κρύσταλλο.
Καλώς σε βρήκα Ανατολή.
Σ ευχαριστώ για το ζεστό σου καλωσόρισμα.
@ manitaritoubounou
Οι καταθέσεις της ψυχής μας είναι είναι αυτές που αξίζουν περισσότερο.
Να είσαι καλά.
Καλώς ήρθες.
@Katerina
Να είσαι εσύ καλά και να γράφεις τις σκέψεις σου πάντα. Αυτό βοηθά μόνο. Βάζει σε τάξη εμάς και το νου μας.