Αλληλοσυνδεόμενα

Γράφω και η γραφή μένει, παραμένει

κοιτώ και η τριανταφυλλιά μαραμένη

ελπίζω και η ευχή κρεμασμένη

σε ένα παράθυρο και με αναζητά.

______________________________

Θυμάμαι και η μνήμη παιχνίδι

καλώ και η κλήση στολίδι

τραγουδώ και ο ήχος ευχάριστα

βρίσκει την ευχή και την ακολουθεί.

________________________________

Λυπάμαι και η λύπη εφήμερη

χτυπώ και η πληγή επιφανειακή

κρυώνω και το ψύχος συντροφεύει την ευχή.

Ανατολή 20/08/06

Εσύ διαβάτη στάσου!

Δρόμοι έρημοι, βουβοί ξενυχτισμένοι σαν τα καραβάνια που διασχίζουν την έρημο σιωπηλά.

Αδιάφοροι περαστικοί, βιαστικοί με γερμένο το κεφάλι προχωρούν με κάποιο σίγουρο προορισμό χωρίς να σε κοιτούν.

Δεν φεύγεις, ποτέ δεν έφυγες εκεί να προσπεράσεις τη μοίρα, να αντιστέκεσαι στο κρύο, την πείνα, να μη ζητάς…

Αργοσαλεύεις σαν τα φύλλα του αγέρωχου πλάτανου χωρίς να συνταράσσεις το δέντρο όλο.

Ερχομός ενός καινού αύριο δε διαφαίνεται.Χάθηκαν οι μέρες που η προσμονή προσέδιδε τόνους αισιοδοξίας.

Λεύτερος ναι, είσαι από τα δεσμά των πρέπει αλλά η ανάγκη για ζωή σε παγιδεύει.

Περιφέρεσαι και ενώ όλων το βλέμμα σε συναντά κάνουν ότι δεν σε είδαν.

Ίσως αυτή είναι η προσωπική τους εξιλέωση.

Δέχτηκαν το καθιερωμένο, το σύνηθες.

Αφέθηκαν έτσι απλά χωρίς αγώνα.

Σ‘ ευχαριστώ!

24/1/2008 Ανατολή

Με μια αγκαλιά αναμνήσεις

Τελικά κάθε άνθρωπος μέσα του νιώθει μόνος, είναι μόνος. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει αν σκεφτεί πόσες φορές θα ήθελε να υπάρχει κάποιος δίπλα του όταν τον είχε ανάγκη. Να τον ακούσει, να τον καταλάβει.

Ζούμε σε ένα άθλιο κόσμο και ορισμένες φορές θεωρούμε ότι αγγίζουμε την ευτυχία. Τι είναι όμως ευτυχία; Πώς την νοεί ο καθένας; Είναι κάποιες στιγμές που λες “θέλω να μείνω μόνος μου να σκεφτώ”και δεν καταλαβαίνεις ότι μονίμως είσαι μόνος. Είναι στιγμές που πρέπει να πάρεις μιαν απόφαση και όλοι εξαφανίζονται από κοντά σου.

Κάποτε λες στον άλλο κοντινό συνοδοιπόρο της ζωής σου ότι έχεις απογοητευτεί από τη ζωή χωρίς λόγο και ο άλλος αντί να σε βοηθήσει σου λέει τα δικά του νομίζοντας ότι θα σε ξαλαφρώσει βλέποντας την δυστυχία του. Νιώθεις κάποιες στιγμές να θες να δακρύσεις και όλοι σου λένε τι ανάγκη έχεις εσύ; Εσύ έχεις κάποιον που νοιάζεται για σένα. Δεν είναι όμως έτσι.

Στη ζωή ερχόμαστε μόνοι (ίσως μερικοί και με μια άλλη αδερφή ζωούλα που δεν τραβά την ίδια ζωή αλλά παράλληλη διαφοροποιημένη). Στην πραγματικότητα ερχόμαστε μόνοι και φεύγουμε μόνοι, το μόνο που αποκομίζουμε από τη ζωή είναι μια αγκαλιά αναμνήσεις….

Σκέψεις σκόρπιες, αραδιασμένες σε ένα βιβλιαράκι 3/6/1998.

Ανατολή

Ανοιξιάτικες ιστορίες

Ανιχνεύοντας το χρόνο για να βρεις μια εποχή που να υποδηλώνει ευτυχία πώς και σταματάς στην Άνοιξη;

Πώς και τη νιώθεις αυτή τη διαφορά, πως και διαισθάνεσαι την ευφορία αυτής της προθαλάμιας εποχής στο καλοκαίρι!

Κι όμως αν κοιτάξεις βαθιά μέσα σου θα δεις ότι κάθε εποχή κρύβει και το διαφορετικό, το εξαιρετικό.

Αν είναι να το ζήσεις θα το ζήσεις εκεί που δεν το περιμένεις. Εκεί βρίσκεται και η μαγεία του χρόνου.

23-6-1998

Ρεύματα λογοτεχνίας

Ο τίτλος μαρτυρεί την απουσία μου τόσες μέρες από τα post. Αποφάσισα να μελετήσω το παρελθόν της λογοτεχνίας μας. Πρόκειται για μια ανάγκη που γεννήθηκε μετά από την συμμετοχή μου στον προηγούμενο διαγωνισμό του Ασεπ όπου υπήρχε και το κομμάτι εκείνο της λογοτεχνίας στο οποίο αν και έχω διαβάσει αρκετά (ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα), ωστόσο δεν σε ρωτάνε για την αξία του ποιήματος ή τι σου γεννά η μελέτη του, αλλά πότε γράφτηκε, από ποιους, ποιο ρεύμα αντιπροσωπεύει, από που αντλεί τα θέματά του.

Πριν αρχίσω να μελετώ όλο αυτό το θέμα θεωρούσα ότι είναι ανώφελο να ψάξει κανείς, ή ότι δεν πρόκειται να κερδίσει κάτι για τον ίδιο.

Αντιθέτως τώρα βλέπω την αξία του διότι έτσι μόνο μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται στις μέρες μας. Αν διαβάσεις έργα σημερινά, είτε ποιήματα, είτε μυθιστορήματα βλέπεις να διαπνέονται από ένα διαφορετικό “ρεύμα”, το ρεύμα της εποχής μας, απαλλαγμένο από γλωσσικά ιδιώματα, ομοιοκαταληξίες, συγκεκριμένες περιχαρακωμένες ιδέες. Είμαστε ελεύθεροι να εκφραζόμαστε δημιουργικά. Ανεξάρτητα αν κάποιοι θεωρούν ότι στα μπλογκ θίγονται πρόσωπα και πράγματα, εμείς κατά πολύ απέχουμε από κάτι τέτοιο.

Συνεχίζουμε τη δημιουργία λοιπόν και την άσβεστη ελπίδα για ό,τι καλύτερο μπορούμε να δημιουργήσουμε στο μέλλον. Πρόκειται για εσωτερική ανάγκη και όχι οτιδήποτε άλλο.

Ανατολή