Οι συγγραφείς γράφουν για την ποίηση (Μέρος Γ΄)

Σήμερα το post είναι αφιερωμένο στον Τάσο Λειβαδίτη. Και αυτός όπως και πολλοί άλλοι σπουδαίοι ποιητές έχουν μιλήσει μέσα από τα ποιήματά τους για την ίδια την ποίηση. Και ιδού κάποιοι ενδεικτικοί στίχοι του.

“Ποιητές”

Φτωχοί λαθρεπιβάτες πάνω στις φτερούγες των πουλιών την ώρα που πέφτουν χτυπημένα.

“Παρομοίωση”

Ο ποιητής μοιάζει συνήθως με κάποιον που τον κυνηγούν ανελέητα στο δρόμο, εκείνος όμως προφταίνει να μπει εκγαίρως στο σπίτι του, κι εκεί, λαχανιασμένος, αλλά απερίσπαστος αρχίζει να τινάζει τα παλιά προγονικά χαλιά.

“Η ποίηση είναι για δύο”

“Θα ξανάρθουμε;” ρώτησα.Ο άλλος κατι είπε, αλλά δεν έφτασε σε εμένα- όμως άνιωσα μέσα μου κάτι αλλόκοτο και γλυκό.Φυσούσε λίγο.Βράδυ.

Κι όμως ολόκληρη η ποίηση να είναι αυτή η απάντηση που δεν ακούστηκε και τη συμπλήρωσε ο στεναγμός του αέρα και η απαλή ερημιά του φεγγαριού.

“Το παράπονο του ποιητή”

Ένα παλιό αισθηματικό κερί έκαιγε πάνω στο τραπέζι τα φθαρμένα έπιπλα μου είχαν διδάξει την υπομονή μόνο ένα, θεέ μου – δεν έζησα: έχοντας να μεριμνήσω για τόσα φύλλα την άνοιξη.

Το φως μου

Το ηλιοβασίλεμα ψάχνω να βρω σε τόσο ζεστές μέρες και όλα έχουν καλυφθεί από μια πάχνη πρωτόγνωρη, ένα νεφέλωμα νέο, εξωπραγματικό.

Το ηλιοβασίλεμα που φέρνει μετά μια ανατολή.

Τον ουρανό γυρεύω και δεν είμαι η μόνη. Τον ουρανό που όλοι κάποια στιγμή της μέρας σίγουρα κοιτούμε.

Τον ουρανό που σχηματίζει το πρωί την ανατολή.

Τις σκέψεις αναζητώ αλλά αδύνατον να βρω αφού το νου συνεπαίρνει κάτι επίσης πρωτόγνωρο.

Η σκέψη που σε λίγες μέρες θα έχει μορφή.

Θα είναι η δική μου ανατολή. Το φως μου...

Ανατολή 15/4/2008

Οι ποιητές μιλούν για την ποίηση (Μέρος ΄Β)

Τα δύο ποιήματα που παραθέτω είναι από την ποιητική συλλογή Αργά, πολύ αργά μέσα στην νύχτα του Γιάννη Ρίτσου. Πρόκειται για μια συλλογή που πρωτο άκουσα στο ραδιόφωνο πριν από πολλά χρόνια όταν κάποιος “φωτισμένος” εκφωνητής απήγγειλε μέσα στην νύχτα. Είναι κάποιες στιγμές που σκέφτεσαι ότι αξίζει έστω και λίγο από την πλευρά του ο καθένας να προσπαθεί.

Και ιδού τα δύο ποιήματα που επέλεξα…

Λάμπουν απέναντι οι προσόψεις των σπιτιών.

Τα παιδιά παίζουν στο προαύλιο του σχολείου.

Ένα αεροπλάνο περνάει χαμηλά,

η σκιά του πέφτει στην ταράτσα,

σκεπάζει μια στιγμή δύο περιστέρια που φιλιούνται.

Κι εσύ μονάχος με τ’ άγραφα χαρτιά σου.

Γιάννης Ρίτσος “Δευτερόλεπτα”,(ν.69), (1998).

Υστερόγραφο

Το ποίημα είναι το αρνητικό της σιωπής.

Μια μέρα μέσα στο οξύ των λέξεων εμφανίζεται το πρόσωπό της.

Τα μάτια της διόλου κλαμένα.

Τα τρία διαμάντια αδάλευτα απαστράπτοντα καρφωμένα στο στήθος της.

Γιάννης Ρίτσος (Από τα χάρτινα)

Οι ποιητές γράφουν για την ποίηση (Μέρος πρώτο)

Το σημερινό post δεν περιέχει κάποιο δικό μου ποίημα αλλά είναι μια μικρή δουλειά μέσα από τη μελέτη ποιημάτων διαφόρων ποιητών οι οποίοι αναφέρουν τι είναι για τους ίδιους ποίημα ή ποίηση. Ήταν από τις πρώτες μου ανησυχίες όταν ξεκίνησα να γράφω και όπου έβρισκα κάτι σχετικό να λέει κάποιος ποιητής το κρατούσα.

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

Δεν διάβασα εγώ τις λέξεις του.

Αυτές οι ίδιες ξεπηδούσανε

από το άψυχο εκείνο χαρτί

και με ευκολία ταλαιπωρούσανε τα δικά μου μάτια.

Κι αυτά με τη σειρά τους

μη μπορώντας να δεχθούν τα προσφερόμενα,

επαναστατούσαν υγρά!…

ΤΟ ΜΕΛΑΝΙ

Το μελάνι

χύνεται στο χαρτί

για να σκοτώσει τη σιωπή των ματιών!

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Αγκαλιά η νύχτα

με το κερί κρυφοκοιμάται.

Αγυρτεία η συνάντηση της με το φεγγάρι.

Η εγκατάλειψη είναι που φέρνει τον πόνο!

Γράφω για κείνο το φεγγάρι

που δε φάνηκε ποτέ.

Για μια άχρωμη αναμονή.

Κανένα εισιτήριο δεν κόπηκε για μένα.

Μα στο ταξίδι πήγα έστω και χωρίς αποσκευές.

Καληνύχτα!

Εκείνα τα φύλλα του φθινοπώρου,

ποτέ δεν τα πήρε ο άνεμος…

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ

Η ακατάπαυστη ιχνηλασία

του ποιητή

οδήγησε στο συμπέρασμα

πως δεν πρόκειται για έλλειψη παρουσίας,

αλλά για απουσία!

Το επόμενο ποίημα γράφεται εύκολα

αφού η συναισθηματοτροχιά είναι γνωστή

και ο ποιητής

ξέρει να μην αλλοιώνει την πραγματικότητα στα μάτια του.

(Ανδρέας Γεωργαλίδης, (1998)“Αντικείμενες Ημιευθείες”, Λευκωσία)

“Όταν ο ποιητής κατευθύνει λανθασμένα ή δεν έχει τι άλλο να πει καλύτερα να είναι απών”

Ν. Χασιώτης (Θεσσαλονίκη, 1998)

ΣΦΑΙΡΕΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Σφαίρες οι στίχοι…

Σφαίρες που με πληγώνουν…

Κι ο πόνος αυτός με γυρνά στα παιδικά χαμόγελα

Όταν ο ήλιος ταξίδευε στα βλέμματα

και μύριζαν τα πουκάμισα μας μέλλον και χώμα

Άλλοτε πάλι τ’ αστέρια χαμηλώνανε,

για να τους πούνε μυστικά

Και γέμιζαν οι φούχτες μας φτερά περιστεριών

-Αργότερα μας είπαν δολοφόνους-

Μα δε γνώριζαν τα θαύματα…

Τα χέρια των παιδιών στάζουν ιδρώτα και αγιωσύνη

Τώρα πια εξορίζομαι στου κόσμου την παραφροσύνη…

Σφαίρες οι στίχοι…

Σφαίρες που με πληγώνουν…

Και με το αίμα αυτό, της άνοιξης βαφτίζομαι

ο πρόδρομος….

(Β. Αργυρόπουλος, (1994)”Τα λατομεία της σιωπής”, Πειραιάς)