Γιατί γράφουμε ποιήματα;

Γιατί άραγε γράφουμε, για τί προβληματιζόμαστε, για τί μέσα από τις λέξεις προσπαθούμε να διοχετεύσουμε όσα μας βασανίζουν;  Είναι μια αέναη προσπάθεια να βγει η αγωνία μας για το χθες το σήμερα το αύριο; Τι από όλα αυτά;

Διαβάζω αυτές τις μέρες και πάλι ιστορία της λογοτεχνίας προσπαθώντας να βρω απαντήσεις όχι τόσο στο γιατί γράφουμε αλλά και στο  αν τα όσα γράφει κανείς τα γράφει για να πει κάτι στους υπόλοιπους ή για να ησυχάσει τη σκέψη του όταν τη νιώθει να κατακεραυνώνεται από σκέψεις.

Η ελληνική ποίηση πέρασε  σίγουρα από πολλές συμπληγάδες μέχρι να φτάσει στη σημερινή της μορφή και είδος.  Επηρρεασμέοι οι ποιητές  μας από τα ρεύματα της εκάστοτε εποχής προσπαθησαν να δουν την εποχή τους μέσα από αυτό το όργανο (της ποίησης) που βέβαια άλλοτε κρυπτογραφημένα και άλλοτε φανερά τουσ βοηθούσε να “ηρεμήσουν” το ανήσυχο πνεύμα τους.

Και είχαμε και έχουμε λαμπρά ονόματα (Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Εμπειρίκος) τα οποία πιστοποιούν ότι και στην Ελλάδα η ποιητική πνοή υπάρχει μόνο που μερικοί νέοι στην εποχή μας φοβούνται να πουν ότι τους αρέσει να γράφουν. Είναι τρελό διότι υπάρχει μέσα μας. Αλλά και αυτό το τελευταίο είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα.

Χαίρομαι πάντως που τώρα βλέπω αρκετούς και μέσα σε αυτούς και μένα που γράφουν στα μπλόγκς. Είναι και αυτό ποίηση; Είναι μια ανάγκη, μια διαμαρτυρία στα όσα ζούμε; Και αυτό ένα ερώτημα….

Τι λέτε;