Χειμωνιάζει

Τελικά όταν ο καιρός αλλάζει, αλλάζει και η διάθεση.

Ξύπνησα το πρωί με μια συννεφιά αλλά δεν μας πήρε από κάτω.

Εξάλλου με περίμενε μια νέα “τάξη” μια καινούρια τάξη πραγμάτων…

Ξαναρχίζουμε δυναμικά – Πάλη αντιθέσεων

Πέρασε αρκετός καιρός μα είναι σαν χτες.
Όλα οργανώνονται, σχηματοποιούνται, περιχαρακώνονται.
Λύτρωση η επίτευξη των στόχων.
Υπάρχει άραγε ένα παρόν με ελεύθερη βούληση χωρίς παράλογα πρέπει;

Δευτέρα το ρολόι θα σημάνει νέα αρχή.
Όλη η δουλειά σε ένα χαρτί.
Υπάρχουν στιγμές μοναδικής χαράς.
Λάμψεις της σκέψης από το πουθενά.
Είναι πολλά,  πολλά τα θέλω και λίγα τελικά ζητώ.
Ίσως αυτό είναι που αξίζει…
Αυτοσυγκράτηση και αυτονομία.

Αντιφατικά όλα αλλά ουσιαστικά

Φλεβάρης

Φαινεται ότι το κρύο καλά κρατεί.

Λίγο ακόμα αντέχουμε.

Ευχάριστο το νεράκι στη γη

βρέχει και γεμίζει ήχους η ζωή μας,  μυρωδιές.

Άρχισε να δείχνει το ουράνιο τόξο

ρίγες των επτά χρωμάτων.

Ήταν χτες που είπα σ΄αγαπώ στην όψη του.

Σήμερα ακόμα το νιώθω να με γεμίζει με χρώματα…

Μεγαλώνοντας την κάθε μέρα

Κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό

Κάθε μέρα και ένα γελάκι, μια κίνηση νέα, ένα νέο βλέμμα.

Κάθε στιγμή και και ένα νέο όνειρο

Κάθε στιγμή και το αύριο φαντάζει μακρινό.

Κάθε στιγμή και όλο το σύμπαν συνωμοτεί για μια αγκαλιά.

Όλα μετρώντας στιγμές και ομορφαίνοντας τη μέρα!

Η ανατολή “μητέρα”

Πριν κάποιες μέρες συνέβη κάτι υπέροχο. Είναι οι στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη σου και σε συμαδεύουν για πάντα.

Πριν το ρολόι δείξει μία το μεσημέρι το περασμένο Σάββατο, γεννήθηκε το αγγελούδι μας. Ο μικρός που  έχει εδώ και λίγες μέρες αλλάξει τη ζωή μας.

Τις στιγμές ευτυχίας τελικά δεν μπορείς να τις περιγράψεις, τις νιώθεις, τις αισθάνεσαι και συγκινείσαι κάθε φορά που τις θυμάσαι.

Φιλιά σε όλους

Ευχαριστώ για τις ευχές.

Οι ποιητές μιλούν για την ποίηση (Μέρος ΄Β)

Τα δύο ποιήματα που παραθέτω είναι από την ποιητική συλλογή Αργά, πολύ αργά μέσα στην νύχτα του Γιάννη Ρίτσου. Πρόκειται για μια συλλογή που πρωτο άκουσα στο ραδιόφωνο πριν από πολλά χρόνια όταν κάποιος “φωτισμένος” εκφωνητής απήγγειλε μέσα στην νύχτα. Είναι κάποιες στιγμές που σκέφτεσαι ότι αξίζει έστω και λίγο από την πλευρά του ο καθένας να προσπαθεί.

Και ιδού τα δύο ποιήματα που επέλεξα…

Λάμπουν απέναντι οι προσόψεις των σπιτιών.

Τα παιδιά παίζουν στο προαύλιο του σχολείου.

Ένα αεροπλάνο περνάει χαμηλά,

η σκιά του πέφτει στην ταράτσα,

σκεπάζει μια στιγμή δύο περιστέρια που φιλιούνται.

Κι εσύ μονάχος με τ’ άγραφα χαρτιά σου.

Γιάννης Ρίτσος “Δευτερόλεπτα”,(ν.69), (1998).

Υστερόγραφο

Το ποίημα είναι το αρνητικό της σιωπής.

Μια μέρα μέσα στο οξύ των λέξεων εμφανίζεται το πρόσωπό της.

Τα μάτια της διόλου κλαμένα.

Τα τρία διαμάντια αδάλευτα απαστράπτοντα καρφωμένα στο στήθος της.

Γιάννης Ρίτσος (Από τα χάρτινα)

Οι ποιητές γράφουν για την ποίηση (Μέρος πρώτο)

Το σημερινό post δεν περιέχει κάποιο δικό μου ποίημα αλλά είναι μια μικρή δουλειά μέσα από τη μελέτη ποιημάτων διαφόρων ποιητών οι οποίοι αναφέρουν τι είναι για τους ίδιους ποίημα ή ποίηση. Ήταν από τις πρώτες μου ανησυχίες όταν ξεκίνησα να γράφω και όπου έβρισκα κάτι σχετικό να λέει κάποιος ποιητής το κρατούσα.

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

Δεν διάβασα εγώ τις λέξεις του.

Αυτές οι ίδιες ξεπηδούσανε

από το άψυχο εκείνο χαρτί

και με ευκολία ταλαιπωρούσανε τα δικά μου μάτια.

Κι αυτά με τη σειρά τους

μη μπορώντας να δεχθούν τα προσφερόμενα,

επαναστατούσαν υγρά!…

ΤΟ ΜΕΛΑΝΙ

Το μελάνι

χύνεται στο χαρτί

για να σκοτώσει τη σιωπή των ματιών!

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Αγκαλιά η νύχτα

με το κερί κρυφοκοιμάται.

Αγυρτεία η συνάντηση της με το φεγγάρι.

Η εγκατάλειψη είναι που φέρνει τον πόνο!

Γράφω για κείνο το φεγγάρι

που δε φάνηκε ποτέ.

Για μια άχρωμη αναμονή.

Κανένα εισιτήριο δεν κόπηκε για μένα.

Μα στο ταξίδι πήγα έστω και χωρίς αποσκευές.

Καληνύχτα!

Εκείνα τα φύλλα του φθινοπώρου,

ποτέ δεν τα πήρε ο άνεμος…

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ

Η ακατάπαυστη ιχνηλασία

του ποιητή

οδήγησε στο συμπέρασμα

πως δεν πρόκειται για έλλειψη παρουσίας,

αλλά για απουσία!

Το επόμενο ποίημα γράφεται εύκολα

αφού η συναισθηματοτροχιά είναι γνωστή

και ο ποιητής

ξέρει να μην αλλοιώνει την πραγματικότητα στα μάτια του.

(Ανδρέας Γεωργαλίδης, (1998)“Αντικείμενες Ημιευθείες”, Λευκωσία)

“Όταν ο ποιητής κατευθύνει λανθασμένα ή δεν έχει τι άλλο να πει καλύτερα να είναι απών”

Ν. Χασιώτης (Θεσσαλονίκη, 1998)

ΣΦΑΙΡΕΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Σφαίρες οι στίχοι…

Σφαίρες που με πληγώνουν…

Κι ο πόνος αυτός με γυρνά στα παιδικά χαμόγελα

Όταν ο ήλιος ταξίδευε στα βλέμματα

και μύριζαν τα πουκάμισα μας μέλλον και χώμα

Άλλοτε πάλι τ’ αστέρια χαμηλώνανε,

για να τους πούνε μυστικά

Και γέμιζαν οι φούχτες μας φτερά περιστεριών

-Αργότερα μας είπαν δολοφόνους-

Μα δε γνώριζαν τα θαύματα…

Τα χέρια των παιδιών στάζουν ιδρώτα και αγιωσύνη

Τώρα πια εξορίζομαι στου κόσμου την παραφροσύνη…

Σφαίρες οι στίχοι…

Σφαίρες που με πληγώνουν…

Και με το αίμα αυτό, της άνοιξης βαφτίζομαι

ο πρόδρομος….

(Β. Αργυρόπουλος, (1994)”Τα λατομεία της σιωπής”, Πειραιάς)

Αλληλοσυνδεόμενα

Γράφω και η γραφή μένει, παραμένει

κοιτώ και η τριανταφυλλιά μαραμένη

ελπίζω και η ευχή κρεμασμένη

σε ένα παράθυρο και με αναζητά.

______________________________

Θυμάμαι και η μνήμη παιχνίδι

καλώ και η κλήση στολίδι

τραγουδώ και ο ήχος ευχάριστα

βρίσκει την ευχή και την ακολουθεί.

________________________________

Λυπάμαι και η λύπη εφήμερη

χτυπώ και η πληγή επιφανειακή

κρυώνω και το ψύχος συντροφεύει την ευχή.

Ανατολή 20/08/06

Μπλογκοπαίχνιδο της Άννας. Τα επτά κακά της μοίρας μου

1. Μου αρέσει να γελάω και όχι να γελιέμαι από τους ανθρώπους.
2. Είμαι ανοιχτό μυαλό και όχι βιβλίο.
3. Σε ότι κάνω δίνομαι ολοκληρωτικά και δεν προσέχω τον εαυτό μου.
4. Είμαι οξύθυμη όταν “τα παίρνω”.
5. Στην αγάπη τρελαίνομαι.
6. Μου λείπουν συχνά οι δικοί μου άνθρωποι αλλά οι συνθήκες με μπερδεύουν και δεν μπορώ να ικανοποιώ τις επιθυμίες μου.
7. Αναλαμβάνω συχνά και μόνο τα πιο δύσκολα.

Καλοσύνη

Καθισμένος στην ευθεία ενός δρόμου με παρόδους, με σταθμούς (φανάρια) με κυκλοφοριακό χάος, μα μόνος.

Αποφασισμένος για μια πορεία γνωστή μα περίεργη με ανεβοκατεβάσματα, ανέμους, συγκρούσεις.

Λεύτερος, πριν μπω στο παιχνίδι της μοίρας να αγαπήσω, να μπλεχτώ, να χτυπηθώ με την καρδιά μου.

Όμηρος σε μια ζωή με αντιφατικές ελευθερίες.

Συνετός στον κόσμο του παραλόγου, της σήψης, της διαφθοράς.

Υπομονετικός στα λάθη μου και του κόσμου.

Νυχτερινός επισκέπτης σε μια μέρα χωρίς ουσία, σε ένα αύριο χωρίς σκοπό, σε μια σχέση χωρίς ντροπή.

Ηρεμία ανθρώπου που προσπαθεί να διώξει τη μελαγχολία και να βρει την ηρεμία, τη ησυχία, την απραξία.

Ανατολή 10-12-1998

Όλες ψάχνουν το πρίγκιπα- βάτραχό τους… Τι μπορεί να σκέφτεται όμως αυτός…